Det er for så vidt ikkje noko nytt at SV er motstandarar av NATO-operasjonen i Afghanistan, eller av noka anna form for internasjonalt engasjement for den saks skuld, og partiet skal ha ros for å stå på ei standhaftig fredsline. Men der stoppar også rosen.

Problemet til SV er at dei trur det vert fred i verda berre ein byggjer ned militæret og stoppar alle militære operasjonar. Det vert det ikkje.

Stridsvogner, jagarfly og maskingevær har aldri starta ein krig – dei er berre midla ein fører den med.  Skal ein hindre krig i verda, må ein fjerne årsakene til krig. Desse årsakene er mange, men dei viktigaste er som regel kamp om ressursar, ekstremisme og fråveret av ein internasjonal rettsorden. Og på desse områda tilbyr ikkje SV løysingar, berre konservatisme og nasjonalisme.

Dette gjeld for det første i spørsmålet om frihandel. Er det ein ting som beviseleg hindrar krig, er det større handelssamkvem mellom land. Ein går ikkje til krig mot naboen dersom dette tyder at ein ikkje får frukost på bordet dagen etterpå. Å vere sjølvforsynt som land er sjeldan særleg ressurseffektivt, men er til gjengjeld det beste kortet ein kan ha på handa dersom ein ynskjer å gå til krig. Diverre motarbeider SV alle forsøk på å skape meir frihandel, det vere seg gjennom EU eller WTO.

Og dette gjeld for det andre spørsmålet om internasjonalt samarbeid. Her har SV tradisjonelt vore den største bremseklossen i norsk politikk, til dels i skarp konkurranse med Senterpartiet. Partiet er for det første rabiate motstandarar av norsk medlemskap i EU – verdas til no største og mest effektive fredsprosjekt. Vidare motarbeider partiet FN sine forsøk på å skape ein viss form for internasjonal rettsorden. Afghanistan er eit godt døme på dette: FN sitt tryggingsråd har samrøystes vedteke å støtte opp om den pågåande krigen i Afghanistan, og oppmodar medlemslanda til å hjelpe til med styrkar og ressursar. Likevel nektar SV.

Samstundes har Afghanistan sitt demokratisk valde parlament bede NATO om å vere i landet for å trygge demokratiutvikling og menneskerettar. Likevel nektar SV. Og sist men ikkje minst: Internasjonale hjelpeorganisasjonar seier dei er heilt avhengige av den militære innsatsen i Afghanistan for å kunne ha von om å byggje opp landet. Likevel nektar SV.

Norske soldatar under arbeid i Afghanistan.

SV si line i forsvarspolitikken er ikkje berre naiv – den er også respektlaus. Respektlaus andsynes afganske jenter, som får kasta syre i andletet av Taliban-krigarar fordi dei vågar å gå på skulen. Respektlaus andsynes det afghanske folket, som gjennom demokratiske val har trygla oss om hjelp. Og sist men ikkje minst: Respektlaus andsynes unge norske soldatar, som har reist halvvegs rundt jordkloten og som set eigne liv i spel for å hjelpe eit undertrykka folk.

Men éin ting skal SV ha ros for: Når Noreg først er involvert i militære operasjonar kring i verda, er dei i det minste viljuge til å ta imot asylsøkjarar og flyktningar frå dei råka områda. Det er meir enn ein kan seie om regjeringspartnar Arbeidarpartiet.